Júní 2012.

Hún er 85 ára gömul og situr við nýju iPad tölvuna sína, sem hún fékk nýlega í afmælisgjöf frá börnunum sínum.

Þetta er hún Guðbjörg Jóhannsdóttir sem var harðákveðin að verða fín frú í Reykjavík þegar hún var 5 ára gömul, en þá bjó hún fyrir vestan í henni strjálbýlu Bolungarvík.

Guðbjargar fyrsta minning er þegar hún var 4 ára gömul. Hún er þá heima ásamt foreldrum og systkinum, það eru átta manns sem búa í litlu eins herbergja húsi. Pabbi er rúmliggjandi vegna veikinda og hann getur ekki haldið niður mat með góðu. Mamma, hún Lína Dalrós útbýr einhverskonar sætsúpur handa honum sem Guðbjörgu finnst ilma unaðslega, en súpan er bara fyrir pabba og engan annan. Læknirinn segir að hann sé með magakrabba og því fer hann varla út úr rúminu næsta árið.

Besta vinkona Guðbjargar hét Lára og þær stöllur léku sér gjarnan í Fjörunni. Mest í bú-leik, en í þá daga voru kindakjálkar og hrútshorn helstu gullin, sem við köllum í dag leikföng. Annars voru systkinin oftast saman og léku leiki eins og fallin spýta eða eitt par fram fyrir ekkjumann, sem var sambland af söng og dansi. Þá var ein ég sit og sauma, sippuleikir, kíló bolti og eltingaleikur það sem börnin í þorpinu höfðust helst við.

Tvær geitur voru á heimilinu og kom það oftast í hlut bræðra Guðbjargar að fara með þær út fyrir bæinn. Fengu þeir með sér brauðmola til að lokka þær á sinn stað en Guðbjörg minnist tilviks þegar þeir höfðu freistast til að borða brauðið sjálfir og áttu því í miklu basli með að koma geitunum á áfangastað.

Ekki var langt bilið á milli systkinanna, yngstur var Jóhann 2 ára, Áslaug 3 ára, Óskar 4 ára, Guðbjörg 5 ára, þá Gísli 8 ára og Munda 10 ára, en Guðbjörg Kristín sem var ári eldri en Guðbjörg sem hér er fjallað um, hafði látist 9 mánaða gömul. Allir sváfu saman í einni kös á flatsæng fyrir utan mömmu og pabba sem höfðu rúm.

Jóhann pabbi var 42 ára þegar hann lést.

Einhverjum dögum áður en hann dó, var Guðbjörg send til gamallar konu sem hét Svanfríður í Steinhúsi, en hún bjó í kjallaranum í eina steinhúsi bæjarins. Þetta var í ágúst árið 1932, konurnar í þorpinu komu með rósir sem þær höfðu klippt úr görðunum sínum til að leggja á líkistuna hjá pabba. Kistan stóð nú á miðju gólfi í eina herbergi heimilisins og það hafði þurft að taka gluggann úr húsinu til að koma líkkistunni þar fyrir.

Í Reykjavík bjó föðursystir Guðbjargar, hún skrifar bréf til Línu Dalrósar sem nú er orðin ekkja með sex börn. Föðursystirin biður um að fá að annast Guðbjörgu litlu sem er orðin 5 ára. Í bréfinu segir hún að þar sem Guðbjörg sé nafna móður þeirra Jóhanns og hún sé sjálf ógift og barnlaus og reki þar að auki litla matsölu í höfuðborginni Reykjavík þá geti hún tekið litlu stúkuna að sér.

Þegar mamma Lína Dalrós ber þetta undir Guðbjörgu litlu verður sú stutta himinlifandi, hún var búin að heyra um Reykjavík og svaraði til að hún vildi gjarna fara til Reykjavíkur, af því að þar ætlaði hún að verða fín frú.

Guðbjörg er 7 ára gömul þegar þær mæðgur leggja í hann. Fyrst með litlum bát frá Bolungarvík til Ísafjarðar, minnist Guðbjörg þess að hafa þá í fyrsta skipti séð klósett, síðan fara þær síðan með Dettifoss frá Ísafirði til Reykjavíkur. Allt ferðalagið er spennandi og það var gott að hafa mömmu með í för.

Þegar þær koma til Reykjavíkur, fara þær til Guðrúnar föðursystur sem vill bara láta kalla sig Frænku. Mamma þarf að halda strax til baka til Bolungarvíkur að sinna búi og börnunum fimm. En mikið var erfið stund fyrir Guðbjörgu litlu að horfa á eftir henni mömmu sinni og vera komin í svona framandi umhverfi.

Sem fyrr segir þá rak Frænka litla matsölu að Smiðjustíg 6 og var skilti framan á húsinu sem á stóð “1 króna máltíðin”. Hún leigði húsnæðið af manni sem hét Kristján Sigurgeirsson og átti hann öll húsin frá Laugarvegi niður að Hverfisgötu. Húsakynnin sem Frænka hafði til umráða samanstóðu af forstofu, eldhúsi og snoturri stofu þar sem viðskiptamenn hennar mötuðust. Inn af stofunni var lítið herbergi, sem í var tvíbreiður dívan sem Guðbjörg og Frænka sváfu á saman. Það fyrir­komulag hélst næstu árin.

Forstofuna leigði Frænka reyndar út, til manns sem hét Siggi Björns, en hann var sjómaður og góður vinur hennar, var hann með annan fótinn á heimili hennar alla tíð, og hafði hún oftast eina stúlku í vinnu við matsöluna.

Frænka var góð við Guðbjörgu en líka ströng og þó að Guðbjörgu liði vel þá saknaði hún oft á tíðum mömmu sinnar og systkina. Stundum er heyrði hún hanagal í nágrenninu þá fannst henni hún komin heim, það gerðist einkum á morgnana áður en hún opnaði augun.

En Guðbjörg var fljót að aðlagast nýja umhverfinu, hún eignaðist brátt vinkonur. Í stað þess að vera í bú leik í fjörunni, þá voru tröppur Þjóðleikhússins og Arnarhóll skemmtilegustu leiksvæðin. Hún hjálpaði Frænku í matsölunni og gamall kennari sem borðaði oft hjá Frænku kenndi henni í tímakennslu. Síðar fór Guðbjörg í Miðbæjarskólann eða þegar hún var 9 ára gömul.

Hún var sett í C-bekk, þótti best að vera í A-bekk en H-bekkur var verstur. Í bekkina var nemendum raðað eftir því hvað mikla grunnmenntun þau komu með í skólann. Guðbjörg var með góða undirstöðu. Hún var vel læs og kunni töluvert í reikningi eftir tímakennsluna.

Guðbjörg naut þess virkilega að vera í skólanum. Eignaðist hún þar tvær sérstaklega góðar vinkonur, þær Jónu og Bjarney. Hún átti líka kött sem hét Brandur, því bröndóttur var hann og stundum elti hann hana í skólann, en alltaf skilaði kötturinn sér heim og beið hennar á tröppunum.

Þetta voru kreppuárin og víða mikil fátækt, en fólk var nægjusamt og flestir kunnu að bjarga sér. Mörgum þótti á þessum tímum lúxsus að sofna með mettann maga. Guðbjörg gekk í Telpnakór Jóns Ísleifssonar og fannst henni það einstaklega skemmtilegt. Kórinn var fenginn til að syngja í barnatíma útvarpsins og líka á elliheimilum borgarinnar. Á jólunum fengu allir epli í útvarpshúsinu, þar var gengið í kring um jólatré og jólasveinarnir voru nú ekki af verri endanum. Hún man eftir leikurunum Þorsteini Ö Stephensen, Brynjólfi Jóhannesyni, Alfreð Andréssyni og fleiri skemmtilegum mönnum. Svo vel líkaði Guðbjörgu að vera í kórnum að hún hélt áfram að taka þátt í starfi kórsins, löngu eftir að barnaskólanum lauk.

Árið 1936 flytja þær Frænka og Guðbjörg upp á Laugarveg 18. Þá eignaðist Guðbjörg mjög góða vinkonu sem bjó í næsta húsi á Laugaveg 19, hún hét Kitty og var tveim árum yngri. Kitty var nýflutt þangað frá Þýskalandi. En mamma hennar var með saumastofu heima hjá þeim sem hét Nýjasta nýtt. Þar lærði Guðbjörg eitt og annað hvað saumaskap snerti og þær Kitty hafa allar götur síðan haldið góðri vináttu. Í stríðsbyrjun flytja Frænka og Guðbjörg að Njálsgötu 15 þar sem matsalan heldur áfram.

Bretarnir komu í maí árið 1939 og tóku þeir undir sig barnaskólann. það var miklu meira að gera eftir komu Bretanna í matsölunni. Allt að 60 menn komu í mat á öllum tímum dagsins en það komust aðeins 10 fyrir við matarborðið í einu. Hafði Frænka brátt 2 vinnukonur í fullu starfi við matsöluna. Þetta var uppgöngu tími af því að margir menn fengu vinnu í bretavinnunni, eins og það var þá kallað. Guðbjörg minnist þess að hafa fylgst með þegar Bretarnir voru að byggja skála út um allan bæ. Siggi Björns sem einnig bjó hjá Frænku, fékk sér pásu frá sjómennskunni og vann hann í Bretavinnunni á þessum tíma.

Stríðið var skollið á fyrir all nokkru. Það er árið 1941 og Guðbjörg er 12 ára gömul, í fyrsta skipti frá því að hún flutti til Frænku í Reykjavík, fær hún að fara í heimsókn til Bolungarvíkur. Þá hittir hún fyrir seinni mann mömmu sinnar hann Jón og 4 ný hálfsystkin, það er Alda fædd 1935, bræðurnir Herbert fæddur 1936, Sigurvin fæddur 1937 og Sveinn fæddur 1939.

Systkini hennar þau Munda og Gísli eru í Æðey að vinna en Óskar er í sveit í Ísafjarðardjúpi. Jóhann bróðir er í sveit í Skálavík og fer Guðbjörg gangandi með honum þangað sem er u. þ. b. 2 1/2 klst. ganga.

Guðbjörg verður agndofa af hrifningu þegar hún kemur til Skálavíkur, hana langar mikið að vera þar lengur. Hún áræðir strax að þegar hún komi aftur suður til Reykjavíkur þá ætlar hún að senda bréf til bóndans Eggerts Lárussonar og sækja um kaupakonustarf. Hún lætur af því verða og fær starfið. Ný fermd, sumarið 1942 fer hún sem kaupakona til Skálavíkur. Bóndinn hann Eggert Lárusson er um margt á undan sinni samtíð, þó að margt hafi á bænum, verið ansi frumstætt að okkar mælikvarða.

Túnin í Skálavík voru slegin með orfi og ljá eins og tíðkaðist í þá daga. Guðbjörgu finnst bóndinn stór skemmtilegur. Hann átti meri sem var ansi fælin og hann kallaði hana Framsókn, en sjálfur var hann mikill kommi að eigin sögn og annarra.

Á bænum voru þrjú vinnuhjú með þeim systkinum. 13 geitur voru mjólkaðar og húsfreyjan gerði úr afurðinni góða osta. Þá var söl hirt úr fjöru og fjallagrös af heiðinni, gott berjaland var þar líka og allt var nýtt og notað í matargerð. Í ánni baðaði fólkið sig á sumrin en á veturnar voru stunduð snjóböð.

Guðbjörg var alsæl í Skálavík og alla tíð minnist hún tímans þar með mikilli hamingju.

Um haustið kemur Óskar bróðir hennar til Reykjavíkur, en hann hafði sem fyrr segir verið í sveit í Ísafjarðardjúpi.

Fer hann fljótlega að selja Daily Post, fréttablaðið sem að Bretarnir gefa út.

Guðbjörg fer þennan vetur í gagnfræðaskólann en frænka á í basli með matsöluna um þetta leiti og missir hún húsnæðið.

En fær síðan inni í risinu í sama húsi á Njálsgötunni.

Leigan er ekki eins dýr þar og tvíbreiði dívaninn er fluttur þangað, nema hvað, sama fyrirkomulagið heldur áfram. Guðbjörg sefur ennþá fyrir ofan frænku á dívaninum góða. Ekki eru efni til að senda Guðbjörgu áfram í gagnfræðaskóla eftir að þær flytja í risið.

1943 fer Frænka til Ráðningarstofu Landbúnaðarins og vill svo til að þar er verið að auglýsa eftir tveim kaupakonum. Fær Frænka stöðurnar fyrir sig og Guðbjörgu. En Óskar fer þetta sumar í sveit að Deildartungu í Borgarfirði.

Bóndinn á Sámstöðum á Hvítársíðu, hefur misst konuna sína. Hann er í Reykjavík að sækja líkið hennar.

Hann vantar aðstoð við að hugsa um 9 mánaða, 3 ára og 6 ára barn. Verður úr að kaupakonurnar tvær verða honum samferða.

Guðbjörg er 15 ára þegar hún leggur í þessa ferð. Með bónda, Frænku og líkinu í kistu. Farið er sjóleiðina með Laxfossi frá Reykjavík upp í Borgarnes. Farartækið sem flytur hina heilögu þrenningu og líkkistuna þaðan að Sámsstöðum er auðvitað gamli góði mjólkur­bíllinn.

Fyrsta verk kaupakvennanna er að undirbúa jarðaförina en fyrir á bænum var systir þeirrar látnu, foreldrar og margt vinnumanna enda voru Sámstaðir myndarleg jörð. Og er enn, en barnið sem var níu mánaða árið 1943 er þar stórbóndi í dag.

Guðbjörg minnist þessarar ferðar eins og gefur að skilja sem frekar tregablandinnar lífsreynslu. En það var margt skemmtilegt sem gerðist þetta sumar, hún fór meðal annars á íþróttamót og til Hreðavatns með ungmennafélaginu. Þó að það væri óhemju mikil vinna alla daga jafnt inni sem úti þá fannst henni gaman að kynnast ungu fólki og það var líka æðislega gaman að fara á hestbak og þeysast um sveitirnar. Heim sótti hún líka oft Halldóru á Sleggjulæk sem var móðursystir hennar og tókst með þeim mikil vinátta.

Eftir þessa sumarvist fara kaupakonurnar aftur til Reykjavíkur, Guðbjörg fer í kvöldskóla. Hún lærir þar vélritun og ensku og fær síðan skrifstofuvinnu hjá versluninni Ellingsen.

Verslunin hafði stúlku sem vann á peningakassanum sem var mjög óvenjulegt í þá daga. Og í hádeginu leysti Guðbjörg iðulega af og vann á peningakassanum í matartíma stúlkunnar.

Guðbjörg er 16 ára þegar að vinkona hennar biður hana að koma með sér á ball. Það er dansæfing hjá Iðnskólanum í leigusal Oddfellow og það vantar dömur.

Guðbjörg kemur heim eftir kóræfingu en Frænka er ekki heima aldrei þessu vant. Guðbjörg veit að hún þarf leyfi frá frænku til að fá að fara, en hún stenst ekki freistinguna og fer í nýja rauða flaueliskjólinn sem hún átti að vera í á jólunum. Hún er með fiðrildi í maganum þegar hún stekkur af stað, hún sem var yfirleitt þæg og góð, stelst á ballið.

Þegar hún kemur á ballið fer vinkonan strax að dansa við ungann herra og vinur hans sem heitir Kristjón býður Guðbjörgu í dans. Hann er fimm árum eldri en hún. Það er ekki orðum aukið að Guðbjörg skemmti sér konunglega og dansaði allt kvöldið við Kristjón, sem síðan var svo mikill herramaður að fylgja henni heim eftir ballið. En þá kárnaði gamanið, því Frænka var nú ekki aldeilis kát með uppátæki Guðbjargar og fékk unga daman því ansi hressilega skammarræðu fyrir vikið.

Skömmu síðar er Guðbjörg í hádeginu að vinna á peningakassanum í Ellingsen, þegar Kristjón kemur inn í búðina til að kaupa reipi, hann er þá á bíl sem einhverra hluta vegna hafði stoppað í Hafnarstræti og það þarf að láta draga bílinn á verkstæði. Og ekki var hann Kristjón að tvínóna hlutina, því hann býður Guðbjörgu í bíó þegar hún afgreiðir hann með reipið.

Þau fara síðan saman á bíó og stuttu seinna býður hann henni heim á Laugarveg 143, þar er afskaplega vel tekið á móti Guðbjörgu, Kristjón spilaði listavel á píanó en hann bjó þá hjá fósturforeldrum ásamt Grími bróðir sínum. Báðir voru þeir fæddir í Vancouver í Kanada. Foreldrar þeirra voru Íslenskir, þau voru fráskilin og áttu 4 börn, en eitt barnanna hafði dáið úr sullaveiki. Með 3 börn fór móðir þeirra síðan að vinna á búgarði. Það var erfitt fyrir hana að sjá um börnin þar svo að úr varð árið 1930 að bræðurnir Kristjón og Grímur voru sendir til Íslands til systur hennar í fóstur. En dóttur sína hafði hún áfram hjá sér á búgarðinum.

Guðbjörg heldur áfram að vinna hjá Ellingsen hún er orðin 17 ára og afræður að fara í heimsókn til Bolungarvíkur í sumarfríinu sínu. Hún fer sjóleiðina sem fyrr með Súðinni, en það skip sleikti víst allar strendur landsins á þessum tíma. Ferðalagið var erfitt fyrir Guðbjörgu. Hún var sjóveik allan tímann og svo aðframkomin þegar hún kemur til Ísafjarðar að hún er með óráði og með mikla magakrampa. Það er sent skeyti til Reykjavíkur um að hún sé alvarlega veik. Læknirinn gefur henni morfín og hún er rúmliggjandi hjá Mundu systir í 3 vikur, þá bráir af Guðbjörgu og henni finnst hún nógu hress til að fara með bát til Bolungarvíkur. En síðan harðbannar læknirinn að hún fari aftur á sjó. Ekki eru margir kostir í stöðunni, hún er kyrrsett í Bolungarvík. Þ að líða 4 mánuðir þangað til að hún getur snúið til baka. Fer hún þá með sjóflugvélinni Catalinu sem er fyrsta eða önnur ferðin frá Ísafirði til Reykjavíkur.

Óttar Ellingsen yfirmaður Guðbjargar hjá Ellingsen reyndist góður vinnuveitandi, Guðbjörg fær greitt hálft kaup fyrir tímann er hún var fjarverandi.

Kristjón beið hennar líka með eftirvæntingu, fjögurra mánaða aðskilnaður var langur tími fyrir unga fólkið og upp frá þessu fóru þau að vera meira saman. Þau voru hamingjusöm og gerðu sér margt til skemmtunar, fóru stundum á hljómleika hjá sinfóníu hljómsveitinni. Á Borgina þar sem voru haldin böll eða þá að þau fóru í bíó. Kristjón var með sér herbergi á Laugarveginum heima hjá fósturforeldrum sínum en Guðbjörg bjó enn með Frænku sem hafði keypt hús að Njálsgötu 52 B.

1945 þegar Guðbjörg er 18 ára þá eignast hún sitt fyrsta barn, 11 marka stúlku sem er skírð Guðrún, eins og Frænka en síðar kölluð Dúa. Litla stúlkan, sem átti eftir að verða stór og myndarleg kona, fæddist í gamla góða dívaninum þar sem Guðbjörg svaf enþá með frænku.

Guðbjörg hætti að vinna hjá Ellingsen þegar hún var ófrísk, en þar hafði hún unnið í góðu yfirlæti undanfarin 3 árin. Starfar hún því næst hjá Frænku í matsölunni sem er heima hjá þeim á Njálsgötunni.

1946 er Guðbjörg að öðru sinni ófrísk og sefur enn fyrir ofan frænku á dívaninum góða. Það ár giftu síðan Guðbjörg og Kristjón sig og fóru að búa saman í íbúð sem var í sama húsi og fósturforeldrar Kristjóns áttu á Laugarveginum. Hann fer brátt að læra húsagnabólstrun, sem er 4 ára nám. En til þessa hafði hann aðeins lært píanóleik. Kristjón hafði lítið kaup þessi ár og stöðugt fjölgar börnunum, Laufey fæðist 1946, Linda 1948, Steingrímur 1950 og Jói 1952. Guðbjörg var dugleg að sauma og prjóna föt á börnin og frænka Kristjóns sem vann í Belgjagerðinni var þeim líka innan handar, en hún saumaði m. a. úlpur handa börnunum þeirra.

Mamma Kristjóns og systir voru á þessum tíma fluttar aftur til Íslands og þær bjuggu í Hveragerði. Kristjón og Guðbjörg áttu þá lítinn Austin bíl og hjónakornin ásamt börnum skruppu stundum í heimsókn austur.

Eins og margir ungir menn, skvetti Kristjón í sig um helgar, en brátt fór að bera á erfiðleikum samfara því. Það teygðist úr helgunum hjá honum, hann fékk sér gjarnan afréttara og drykkjan versnaði. Þegar hann var 25 ára þá drakk hann í fyrsta skipti í 10 daga samfellt og upp úr því varð ástandið mjög slæmt. Hann fékk ofskynjanir og þó að hann væri góður maður þá varð líf Guðbjargar ansi erfitt. Það er árið 1950 og Kristjón skilar sér ekki heim eftir útstáelsi. Það er komin morgunn og Guðbjörg byrjar að fá hríðir, það verður úr að hún og Laufey fóstra Kristjóns, fara gangandi upp á fæðingadeild Landspítalans. Þar er þá fyrir mikil ös og Guðbjörg sest og bíður eftir að röðin komi að sér. Laufey heldur til baka á Laugarveginn til að annast börnin. Það var ekki til siðs að bera harma sína á torg í þá daga og Guðbjörg vildi ekki vera með neitt vesen, þegar henni er loksins sinnt, er hún orðin ansi aðframkomin, enda búin að bíða frá klukkan 10 um morgun til 6 um kvöldið. Fæðingin er erfið, en í heiminn kemur 18 marka drengur sem braggast tiltölulega fljótt, hann hlýtur nafnið Steingrímur og fyrstu 6 mánuðina eftir að hann fæðist lítur allt eðlilega út en þá fer að bera á spastískri lömun sem lýsti sér þannig að vinstri fótur og hendi voru oftast kreppt.

Guðbjörg reyndi eftir fremsta megni að fela fyrir Frænku og öðrum ástandið á Kristjóni. Í þá daga voru ekki til lyf né meðferðir eins og í dag. En þeir sem bjuggu á Laugarvegi 143, fóru að vitaskuld ekki varhluta af því sem var að gerast. Þau hjálpuðu til með að annast börnin en það dugði ekki til. Allstaðar í samfélaginu var svona ástandi mætt með miklum fordómum og það batnaði ekki þegar Kristjón var lagður inn á Kleppspítalann í Reykjavík þá 30 ára.

Linda litla fer til ömmu sinnar hennar Línu Dalrós í Bolungarvík og er þar í eitt ár þegar hún er 4 ára gömul, þá er Steingrímur 2 ára og Jói er nýfæddur.

Steingrímur veikist um það leiti og honum er vart hugað líf.

Guðbjörg hleypur milli lækna með hann, en það er læknir í næsta húsi, sem gefur henni loks von um að ef hann lifi af nóttina þá verði allt í lagi. Enginn veit nákvæmlega hvað amar að. Upp frá þeim tíma fékk Steingrímur reglulega flogaköst. En fékk við þeim lyf sem héldu þeim að mestu í skefjum. Þetta voru afskaplega erfiðir tímar fyrir Guðbjörgu og árið 1955 Þegar hún er 27 ára sækir hún um skilnað. Kristjón er samþykkur því. Hann var þá orðinn óvinnufær með öllu, átti erfitt með að höndla ábyrgð heimilishalds samfara því að ala upp börn. Hann var orðinn 32 ára og varði sífellt meiri tíma á Kleppspítalanum.

Með því að skilja gat Guðbjörg fengið bætur, eða réttara sagt, meðlag frá Tryggingarstofnun og það hjálpaði henni svo sannarlega við umönnun barnanna. Hún flutti aftur til Frænku sem var búin að kaupa hæð að Mávahlíð 42. Þar rak hún matsöluna að sjálfsögðu ennþá og Guðbjörg hjálpaði til við hana eins og áður.

Fósturforeldrar Kristjóns voru allt annað en sátt við að Guðbjörg skildi flytja með börnin, svo að úr verður að Laufey litla býr áfram á Laugarveginum og annast þau hana næstu árin. Þó að meðlagið hafi létt undir var vitaskuld mikið basl hjá Guðbjörgu þessi ár.

Það var ekki mikið pláss hjá frænku, en Guðbjörg hafði þar eitt herbergi fyrir sig og börnin. Og hjá frænku bjó Siggi Björns eins og fyrr segir.

Laufey bjó áfram hjá fóstur foreldrum Kristjóns, en heilsa hans versnar næstu árin og hann kemur varla á Laugarveginn meira, en heldur alveg til á Kleppspítalanum.

Í nokkur sumur fóru þær Linda og Dúa í sveit til Halldóru frænku sinnar á Sleggjulæk og það létti heilmikið á Guðbjörgu, gat hún með því móti unnið meira í matsölunni og brátt fór hún líka að vinna við skúringar og þrif á skrifstofum víðsvegar um bæinn.

Enn flytur Guðbjörg með Frænku, að þessu sinni í einbýlishús að Miðtúni 1 sem er ekki svo langt frá Höfða. Þar fær hún sér íbúð á neðri hæðinni, fyrir sig og börnin. Með tekjunum sem hún fær fyrir að skúra og þrífa, lætur hún setja glugga í geymsluna. Þá fá stúlkurnar hennar þær Linda og Dúa sérherbergi.

Árið 1957 er Guðbjörg 30 ára, henni er boðið í afmæli, sem er svo sem ekki frásögu færandi, nema að þær eru fjórar vinkonurnar saman komnar í veislunni og langar mikið til að fara að dansa. Eins og ung stúlka er Guðbjörg með fiðrildi í maganum þegar þær ákveða að skella sér á ball í Vetrargarðinn. En þar leiða örlögin saman Guðbjörgu og Kristinn Finnbogason.

Þannig var að eftir dansleikinn fer Guðbjörg að leita að Dísu vinkonu sinni, af því að þær höfðu ákveðið að verða samferða heim.

Hún kemur auga á Dísu þar sem hún situr við borð og er á spjalli við einhvern Breta, við borðið situr annar maður sem Guðbjörg kannast við. Hún gengur að borðinu, lítur á Kristinn og segir, við vorum saman í barnaskóla. Kristinn mundi strax eftir því, en hann hafði verið í H-bekk og þau höfðu lært landafræði saman einu sinni. Þá hafði bekkjunum verið blandað, sem var aðeins gert þegar stundarkennarar komu úr undirbúningsdeild, til að fá æfingarkennslu. Þau rifja þetta upp sér til gamans og verður úr að Kristinn býðst til að keyra dömurnar heim ásamt Bretanum. Kristinn hafði einmitt boðið honum á Vetrargarðinn, hann var þá að snúast í að selja Bretunum brotajárn.

Kristinn keyrir Bretann fyrst á Hótel Borg, síðan Dísu þangað sem hún þurfti að fara. Með Guðbjörgu fer hann í smá auka bíltúr út á Seltjarnarnes til að skoða sólarlagið. Þetta er í júlí og rómantíkin liggur í loftinu. Guðbjörg var hálfsmeyk og sagði við Kristinn að hún væri harð gift. Hann keyrir hana því næst heim í Miðtún og kveður, en hún segir við hann að það sé best fyrir þau að hann hafi ekki aftur samband.

En það var Kristinn nú ekki eins viss um. Lífið gengur sinn vana­gang en nokkru síðar er Guðbjörg að skúra í miðbænum þegar henni er litið út um gluggann. Sér hún þá hvar Kristinn situr í bílnum fyrir utan. Þegar hún er búin að skúra og kemur út gengur Kristinn til hennar og segir. “Þú ert ekki gift, heldur ertu fráskilin og ég veit nú allt um það”. Hann keyrir hana síðan heim í Miðtún og áður en hann kveður þá býður hann henni með börnin út að borða og segist síðan koma að sækja þau á tilsettum tíma.

Guðbjörgu hafði aldrei áður verið boðið út að borða, hvað þá með börnin. Dúa og Linda voru í sveitinni hjá Haldóru frænku sinni á Sleggjulæk á þessum tíma.

En Guðbjörg, Steingrímur og Jói bíða spennt. Guðbjörg veit ekkert um hvert ferðinni er heitið. Kristinn fer með þau í Skíðaskálann í Hveradölum. Þar er allt svo fínt og huggulegt, Jói 5 ára og Steingrímur 7 ára eru frá sér numdir af hrifningu, einnig Guðbjörg sjálf, því Kristinn sér engar hindranir í veginum.

Það var bakara verkfall í bænum, sem var alls ekki gott fyrir matsöluna. En Kristinn kippti því í liðinn, lét hann sig ekki muna um að skutlast eftir nokkrum brauðum upp í Borgarnes svo að matsalan yrði ekki stopp. Og eins og gefur að skilja fékk Kristinn rós í hnappagatið frá frænku fyrir greiðann.

Það er nú engum blöðum um það að fletta að upp úr þessu verða þau Kristinn og Guðbjörg par.

Kristinn var ekki í sambúð lengur en hann átti fyrir 3 börn, Guðrúnu kölluð Gunna sem var fædd 1945 átti hann með Huldu Alexandersdóttur á sínum yngri árum og með Elínu Jörgensen sem hann var kvæntur átti hann Sigríði kölluð Sigga fædd 1948 og Kristinn kallaður Kiddi fæddur 1956. Börnin hans voru hjá mæðrum sínum. En skilnaður Kristins og Elínar gekk ekki í gegn fyrr en árið 1961.

Ungur að árum lærði Kristinn rafvirkjun og varð meistari í þeirri grein. Starfaði hann við þá iðn í Reykjavík og á Blönduósi í nokkur ár.

Kristinn og Guðbjörg flytja í lítið hálfbyggt hús í Kópavogi með 4 börn Guðbjargar, Þau eru fremur fátæk til að byrja með, en úrræðagóð. Fyrsta barn þeirra er Arnrún Lilja kölluð Rúna fædd 1958, sefur hún í kommóðuskúffu til að byrja með, því ekki voru efni að fjárfesta í 800 króna rúmi. Kristinn var strangur uppalandi og stór persónuleiki, hann var alltaf að vafstra eitthvað og á sínum yngri árum var hann virkur meðlimur í Æskulýðsfylkingunni og mikill kommúnisti, en síðar gekk hann í Framsóknarflokkinn og var mjög virkur í allskyns samfélagsmálum. Hann var á sífelldum þeytingi út um allt og hann var ákaflega hrifinn af Guðbjörgu sinni, átti hann það til að hringja í hana og syngja símann, “I just called to say I love you”. Þessi hrjúfi maður var einstaklega rómantískur.

Frænka sem Guðbjörg hafði alist upp hjá frá 7 ára aldri varð bráðkvödd í miðju uppvaski 30 júlí árið 1958, eða um það bil ári eftir að Þau Guðbjörg og Kristinn hófu sambúð. Guðbjörg minnist þess að Frænka hafði einmitt ættlað að taka sér frí í ágúst og segir “það má segja að hún hafi náð því”.

Þau flytjast í Úthlíð 16 og enn bættist í barnahópinn, 1960 fæðist Finnbogi Eiríkur. En hann er ýmist kallaður Bogi Blúss, Beben, Finbó og svo mætti lengi telja, en sjálfur á hann heiðurinn af flestum gælu/uppnefnunum. Þær Dúa og Linda eru orðnar ungar stúlkur og hjálpa til við uppvaskið, meðan mamma þeirra svæfir yngri börnin. Guðbjörg söng þau oftast í svefn enda kunni hún mikið af lögum frá því að hún var í kórnum á sínum yngri árum. Það var alltaf mikill erill á heimilinu og einstaka sinnum komu dætur Kristins í heimsókn. Þá voru ekki reglulegir pabba dagar eins og í dag, en börnin kynntust ágætlega.

Ingibjörg og Bjarni voru vinafólk Kristins úr sveitinni og gistu iðulega heima hjá þeim þegar þau komu í bæinn. Kristinn átti einnig einstaklega gott sambandi við systur sínar og mága. Oft var glatt á hjalla þegar systurnar þær Magga, Rúna og Jóna komu með þá Láka, Munda og Bjössa í heimsókn. Hinsvegar samdi Kristni ekki eins vel við fyrverandi tengdafólk Guðbjargar, fannst honum þau heldur afskiptasöm og var ekkert að skafa af því. En allt blessaðist einhvernveginn og Guðbjörgu tókst að sigla milli skers og báru.

Kristinn var mikill bjartsýnismaður og sífellt að vasast í viðskiptum, hann var bílasali og börnin vissu aldrei hvernig bíl hann kæmi heim á þann daginn. Hann hafði áður verið með skermagerð og fjölda kvenna í vinnu, einnig rak hann um tíma raftækja verslun á Skólavörðustígnum en var hættur í þeim rekstri þegar þau Guðbjörg hófu sambúð.

Árið 1961 þá fer Guðbjörg í fyrsta skipti til útlanda, það er Viðskiptaferð með Kristni og Guðjóni Styrkarsyni og frúrnar eru með í för. Þau fara fyrst til Stuttgart í Þýskalandi þar sem verksmiðjur Mercedes Benz og Volkswagen eru skoðaðar. Verður úr að félagarnir Kristinn og Guðjón kaupa einn nýjan Mercedes Benz. Þau keyra um Þýskaland og fara til Barcelona á Spáni og eru þar í góðu yfirlæti í nokkra daga. Síðan keyra þau til Frakklands og aftur til Þýskalands.

Þar selja þeir Mercedes Benzinn, og einnig semja þeir um kaup á einhverjum notuðum bílum til að flytja til Íslands. Allt var þetta heilmikið ævintýri fyrir Guðbjörgu og ekki síst að fara með lest frá Þýskalandi til Danmerkur.

Endaði ferðin svo í Kaupmannahöfn þaðan sem þau flugu heim til Íslands. Uppúr þessu fer hagur að vænkast, Guðbjörg og Kristinn gifta sig 18 mars árið 1961, í nóvember það ár eignast þau annann dreng sem hlýtur nafnið Hjörtur, stundum kallaður Hjöddi á sínum yngri árum.

Sem fyrr er erill á heimilinu, Þótti Kristni gaman að hafa gesti og pabbi hans sem var fráskilinn kom oft með sínar vinkonur í heimsókn. Og við móður sína Sigríði átti hann ágætis samband.

Guðbjörg kunni nú ýmislegt fyrir sér eftir reynsluna í matsölunni hjá frænku, kom það sér vel. Því oft á tíðum fékk hún lítinn fyrirvara til að slá upp veislu þegar Kristni datt í hug að halda boð fyrir ýmist vini eða viðskiptafélaga.

Það var aldrei lognmolla í kringum Kristinn. Það kom því oft í hlut Guðbjargar að lægja öldurnar, hann var hugmyndaríkur með eindæmum og fullur af orku, honum virtist ekkert ofviða en mörgum fannst hann kannski færast helst til of mikið í fang.

Hann var sífellt á ferð og flugi. Guðbjörg vandist því að þurfa að vera viðbúin ef hann vildi að hún kæmi með honum hvort sem var í veislur eða ferðalög. Kom það því oft í hlut eldri dætra hennar að sjá um börn og bú.

Sem fyrr segir þá var Laufey dóttir hennar ennþá hjá fósturforeldrum Kristjóns og ekki mikið samband á þessum árum milli þeirra. Stuttu eftir að þau flytja í Úthlíðina, verður úr að Steingrímur litli flytur einnig til fósturforeldra Kristjóns sem báru einnig nöfnin Laufey og Steingrímur. Kristjón fyrri maður Guðbjargar var ennþá mjög veikur á Kleppspítalanum og hafði hann því ekkert samband við börnin sín.

Þann 14 apríl 1963, fórst Hrímfaxi Flugfélags Íslands og allir sem með honum voru 5 manna áhöfn og 7 farþegar. Þeir Kristinn og Haukur Jacobsen höfðu verið í viðskiptaferð og áttu bókað flug með Hrímfaxa. 17 apríl árið 1963, birtist grein í morgunblaðinu um Hrímfaxa slysið. Hér eftirfarandi er brot úr þessari grein.

Fyrir tilviljun eina hættu tveir Íslendingar í Hamborg við að fljúga heim með Hrímfaxa á páskadag. Þeir eru Haukur Jacobsen og Kristinn Finnbogason, sem komu til Reykjavíkur á páskadagsmorguninn með Loftleiðavél. Morgunblaðið hefur snúið sér til Hauks Jacobsen og beðið hann að skýra frá því, hvernig það atvikaðist að þeir félagarnir fóru ekki heim með Hrímfaxa og fer frásögn hans hér á eftir: Ég og Kristinn Finnbogason félagi minn vorum á ferðalagi í Þýskalandi. Við ætluðum að fara heim um páskana. Í Hamborg bjuggum við á Metro hótelinu. Um kl. 4 á laugardag báðum við dyravörð hótelsins að hringja til skrifstofu Flugfélags Íslands í borginni, því við hugðumst fljúga með SAS eða Lufthansa til Kaupmannahafnar og taka þar Flugfélags vél heim á páskadag. Dyrvörðurinn misskildi okkur og hringdi í skrifstofu Loftleiða, enda ef til vill ekki furða því hin ensku nöfn flugfélaganna eru mjög lík og útlendingar gera lítinn greinarmun á félögunum.

Loftleiða skrifstofan skýrði okkur frá því, að þá um kvöldið færi vél frá Loftleiðum beint frá Hamborg til Reykjavíkur. Við höfðum ekki hugmynd um þetta áður. Við áttum margt ógert áður en við héldum heim, en það var samt freistandi að fljúga beint í stað þess að hafa viðkomu í mörgum borgum á leiðinni. Ég var á því að fara heldur til Kaupmannahafnar og taka Flugfélagsvélina þar og taka lífinu með ró.

Við félagarnir ræddum málið mikið og var Kristinn eindregið fylgjandi því að fara með Loftleiðum þá þegar um kvöldið. Lagði hann fast að mér að fallast á það. Að lokum ákváðum við að fara strax, þótt við ættum margt ógert, enda gaf skrifstofa Flugfélagsins í Hamborg okkur þær upplýsingar, að ekki væri fullákveðið, hvort flogið yrði á páskadagsmorgun. Við félagarnir flýttum okkur eins og hægt var við að ljúka erindum okkar, svo við næðum flugvélinni, en við gerðum ráð fyrir því, að henni mundi seinka eitthvað. Treystum á það. Við Kristinn vorum komnir út á flugvöll kl. 10. 15 um kvöldið. Þá var okkur sagt, að flugvélinni hafi seinkað og ekki flogið fyrr en kl. 2 um nóttina, en því var enn frestað til kl. 4. Þannig atvikaðist það, að við hættum við að fara með Hrímfaxa á páskadagsmorgun. Upphafið var mistök dyravarðarins og svo var Kristinn undarlega ákveðinn í því að breyta áætlun okkar og fara heim strax um kvöldið. Manni hrýs hugur við því, hversu litlu munaði að við færum heim með Hrímfaxa þennan örlagaríka páskadagsmorgun.

Guðbjörg minnist morgunsins þegar Haukur hringdi í Kristinn, en hann hafði verið grjótfúll og ekki talað orð við Kristinn, þegar þeir voru í flugvélinni á leiðinni heim til Íslands. Bað hann nú Kristinn fyrirgefningar og sagði hann hafa bjargað lífi þeirra.

Í maí árið 1963 bætist síðan enn í barnahópinn því þá fæðist Anna, stundum kölluð Spjúl, en aðallega af Finnboga bróður sínum.

1964 stofnar Kristinn fyrirtækið Bláfeld að Síðumúla 21. Hann þykir stórtækur að flytja inn saumavél frá Þýskalandi sem var mesta saumavél landsins, því saumaarmur vélarinnar var 2. 70 metrar. Um þetta birtist frétt í Tímanum og var í henni fjallað um nýjungar í svefnpokagerð, það voru svokallaðir hjónapokar en þá var tveim svefnpokum skeytt saman. Hjá Bláfeld voru reyndar líka framleidd rúmteppi og sloppar.

Það gengur vel í viðskiptum hjá Kristni og Guðbjörg fær frá honum fín föt frá útlöndum. Það er glatt á hjalla í Úthlíðinni þegar hann mætir einn daginn með sjónvarp heim. Börn og fullorðnir horfa agndofa á kanasjónvarpið. Ameríka heillar, en vegna fyrri tengsla Kristins við Æskulýðsfylkinguna standa honum ekki opnar dyr til að fara í viðskipti til Bandaríkjanna. Þá leit Ameríka á kommúnista nánast eins og litið er á hryðjuverkamenn nú til dags.

Guðbjörg og Kristinn festa kaup á landi í Grafningnum við Þingvallavatn, þar hefjast þau handa við byggingu sumarbústaðar. Þau selja hann síðar og kaupa annan bústað í þjóðgarðinum á Þingvöllum. Þar eiga þau mörg yndisleg sumur með börnunum. Vatnið var gjöfullt, silungur og murta nánast í hvert mál þegar þau dvöldust þar og börnin nutu þess bæði að veiða og vera umvafin stórkostlegri náttúrufegurð.

Eldri dætur Guðbjargar þær Dúa og Linda gifta sig saman í október árið 1969.

En það er að segja af fyrri manni Guðbjargar Kristjóni að hann hverfur sporlaust í nóvember það ár. Það var auglýst eftir honum í útvarpinu. Hafði hann farið í göngutúr frá Kleppsspítalanum og ekkert hefur spurst til hans síðan.

Það var vitanlega ákaflega erfitt fyrir Guðbjörgu og börnin.

Næsta ævintýri Kristins er að byggja stóra skemmu í Kópavogi, en á þeim tíma þótti það nánast uppi í sveit. En það reyndist góð ákvörðun af því að fljótlega byggist þar upp iðnaðarhverfi og Kristinn selur húsnæðið með ágætis hagnaði. Allt leikur í lyndi, Kristinn þykir útsjónasamur í viðskiptum og þar sem hann ræður gengur dæmið upp.

Fær hann því viðurnefnið kraftaverkamaðurinn.

Nú og enn fæðist barn. Drengur sem heitir Árni Hannes fæðist 1970.

Guðbjörg og Kristinn kaupa fokhellt myndarlegt parhús að Norðubrún 30 í Reykjavík árið 1971. Guðbjörg lét sig ekki muna um að mála loft og veggi sjálf, því að henni var kappsmál að flytja inn sem fyrst og það var hörgull á málurum á þessum tíma. Kristinn var kjörinn formaður fulltrúaráðs Framsóknarfélaganna, formaður félags Framsóknarmanna í Reykjavík og gegndi auk þess fjölda trúnaðarstarfa fyrir flokkinn. Sama ár þegar Blaðaprent hf. var stofnað, var hann kjörinn í stjórn þess og um skeið var hann stjórnarformaður Blaðaprents hf. Tvívegis var Kristinn framkvæmdastjóri dagblaðsins Tímans. Og gegndi hann því starfi samtals í 12 ár.

Árið 1973 er Kristinn kjörinn af Alþingi í bankaráð Landsbanka Íslands. Sat hann í því óslitið og sem varaformaður þar til yfir lauk.

Í Norðurbrúninni var líf og fjör, helst til mikið fjör hjá unglingunum sem oft á tíðum voru ansi uppátækjasöm. Punk og hormónar reyndu þá á þolinmæði Guðbjargar. Í næsta húsi eignuðust unglingarnir vini og má segja að það voru ekki beint kórdrengir í þessum félagsskap. Ég minnist þess, að Guðbjörg sagði eitt sinn við mig, að þetta tímabil sé nú það sem hún vildi síst af öllu upplifa aftur, en það er önnur saga.

Umsvif Kristins urðu sífellt meiri, hann keypti hlut í Flugfélaginu Iscargo og varð framkvæmdastóri þess. Hann var þéttur á velli og fasmikill í framkomu, skapstór og fastur á sínum skoðunum. Það var því oft ansi stormasamt í nærveru Kristins.

Eins og gefur að skilja þá reyndi hann einnig á þolrif Guðbjargar, en henni tókst þó einatt að fá hann til að sína á sér mýkri hliðina. Hann samvinnuþýður þegar málin höfðu verið rædd og krufin.

Hann var einnig í töluverðum samskiptum við Búlgaríu og um tíma bjó hjá þeim á Norðurbrúninni ung búlgörsk kona sem hét María Viachseva.

Með Iscargo vann Kristinn mikið brautryðjanda starf í flugsögu Íslands. Vöruflutningar til Rotterdam frá Íslandi og flutningar á hestum, hænsnum og ýmsum varning frá Þýskalandi til Austurlanda, var m. a. það sem Iscargo fékkst við. Ekki kom ósjaldan fyrir að Kristinn leyfði fjölda farþega að fljóta með farangrinum. Gilti þá einu hvort það voru vinir eða kunningjar vina sem nutu góðs af.
Leigði hann síðan farþegavélar frá KLM og hóf beint farþegaflug til Amsterdam, en það hafði ekki áður gerst í flugsögu Íslands.

Þetta ævintýri gekk í all nokkur ár en svo fór að halla undan
fæti.

Fyrirtækið var gert upp og Guðbjörg og Kristinn hlutu af því umtalsvert fjárhagstjón. Þau misstu sumarbústaðinn við Þingvallavatn og þótti Guðbjörgu mikill missir af honum, þá kreppti skóinn enn meira því að Kristinn tjáði Guðbjörgu að þau gætu ekki haldið húsinu á Norðurbrún. En Guðbjörg var sátt við að þau þyrftu að minnka við sig. Og ekki laust við að hún væri tilbúin í meiri rólegheit.

Ekki óraði hana fyrir að þeirra næsta heimili yrði miklu stærra. Því að næst keypti Kristinn Fitjar á Kjalarnesi sem var 830 fermetra hús. Það var árið 1982.

Eftir að þau fluttu að Fitjum voru að sjálfsöðu engu meiri rólegheit.

Þar voru brátt hundar, kettir, geitur og hestur. Ofan á þetta var nóg af fiðurfé. Hænur, endur, gæsir og kalkúnar og ekki gat Kristinn staðist mátið, því næsta hugdetta hjá honum var að fá sér útungunarvél sem var komið fyrir í bílskúrnum. Hænurnar voru brátt orðnar á yfir annað hundraðið. Og var Kristinn ansi rausnarlegur þegar kom að því að fæða allan hópinn.

Hann samdi um að fá allt afgangsbrauð, sem samanstóð af allskyns brauði, tertum og vínarbrauð frá Mjólkursamsölunni sem hann sótti síðan á kerru til Reykjavíkur einu sinni í viku og gaf svo dýrunum gómsætið.

Þá keypti hann fóðurbæti í sekkjum og var ekki beint penn í skömmtunum, sem fljótlega varð sjáanlegt því ekki var óalgengt að kjúklingarnir á Fitjum væru yfir 5 kíló, og margir hverjir mannígir.

Á Fitjum var alltaf líf og fjör. Börnin þeirra komu með maka sína og börn og bjuggu þar um tíma.

Kristinn fór fljótlega í viðskiptagírinn aftur. Hann stofnaði ferðaskrifstofuna Ferðaval sem byrjaði með fastar ferðir til Búlgaríu. Setti á stofn litla prentsmiðju með Jóa syni Guðbjargar og Hirti syni þeirra, sem hét Filmur og Prent. Einnig gaf hann út ættfræðibækur ásamt öðru, en það fyrirtæki hét Sögusteinn.

Það var ein geit á Fitjum sem var orðin til mestu vandræða, hún tætti allan gróður í sig sem hún komst í. Því var brugðið á það ráð að setja hana upp á þakið á Fitjum en það var tyrft og nóg æti fyrir hana að hafa. En Geitin var snjöll, hún lærði fljótt að fá sér far með bílskúrshurðinni af þakinu. Þetta var rafdrifin hurð þannig að ef hún var skilin eftir opin stökk geitin a hurðina og fékk tessa fínu lyftu niður. Hún var því gefin til Sædýrasafnsins í Hafnar­firði, sem var góð kynbót fyrir geiturnar sem fyrir voru þar. Því þær voru allar með frekar hátt enni sem hefur líklega stafað af skyldleikaræktun.

Guðbjörg var sem fyrr ávallt viðbúin til að taka á móti gestum eða fara í boð. En þar sem Kristinn var á fullri ferð í ýmsum fyrirtækjarekstri sem að mestu fór fram í Reykjavík þá seldu þau Fitjar og fiðurféð, þau fluttu síðan í heldur minna hús í Garðabæ sem þau leigðu um stundarsakir. Ferðalög og flakk voru Kristins ær og kýr, Guðbjörg fór með Kristni til Sinbabwe í Afríku í tilefni 60 ára afmælis þeirra beggja. Það var í boði frá Búlgaríu. Guðbjörg fór þar á skjaldbökubak og þau sáu heilmikið af landi og þjóð. Þau skoðuðu meðal annars Viktoríufossana sem var sórkostlegt upplifelsi. Margar ferðirnar voru farnar til Búlgaríu næstu misseri og einnig til Gran Canary.

Þau Guðbjörg og Kristinn keyptu fallegt einbýlishús á Arnarnesi að Mávanesi 25 árið 1989, Það var í gífurlega fallegu umhverfi niður við sjóinn og hjá þeim bjó yngsti sonur þeirra Árni og hundurinn Dúlla, sem eignaðist 10 hvolpa stuttu eftir að þau fengu hana.

Sem fyrr var erill á heimilinu en heilsu Kristins var farið að hraka.

Hann hafði ekki beint sýnt hófsemi í mat gegnum árin og ekki bætti að hann var kviðslitinn beggja vegna.

Honum var bent á að taka sig á í mataræði og að hægja á sér, því oft var blóðþrýstingurinn í hærri kantinum. Hann fékk lyf en ekki þýddi að tjónka við hann með að hægja á ferðinni, né skera niður í mat. Það var svo ekki fyrr en hann hafði verið mjög veikur um tíma, með blæðandi magasár sem hann loks fæst til að fara með sjúkrabíl á spítala.

Hann náttúrulega taldi sig alls ekki hafa tíma til þess að vera veikur og hafði brutt aspirín töflur eins og sælgæti í langan tíma áður en fékkst til að fara á spítalann. Það átti bara að harka af sér veikindin.

Þetta var ákaflega erfiður tími fyrir Guðbjörgu og mátt ekki tæpara standa með líf Kristins. Hafði hann misst mikið magn af blóði, en hann náði að rífa sig upp og þegar hann hresstist fór hann að sjálfsögðu á fulla ferð á ný. Hjörtur sonur þeirra Guðbjargar sem vann hjá Filmur og Prent flutti með fjölskyldu sína til Nýja Sjálands 15 janúar árið 1991. Stuttu síðar lendir Kristinn í bílslysi þar sem hann reyndar slasast ekkert að ráði. Nokkrum mánuðum síðar fær Kristinn hjartaáfall og er drifinn á spítalann aftur.

Eftir allnokkur hjartastopp sem stóðu yfir í nokkra daga lést Kristinn Finnbogason, það var þann 4 október árið 1991.

Hjörtur kom heim frá Nýja Sjálandi eftir fráfall pabba síns og hann var Guðbjörgu innan handar að ganga frá og greiða úr allskyns flækjum sem fylgdu fyrirtækjunum sem Kristinn hafði verið tengdur.

Tveim árum eftir að Guðbjörg er orðin ekkja flytur hún að Rauða­gerði 10 þar sem hún festir kaup á efri hæð. En Guðbjörg var sátt og sæl að hafa hæðina og sinn ellilífeyri. Ekki vantaði hana félagsskapinn því öll hennar börn voru henni afar nákomin. Laufeyju dóttur hennar, sem hún hafði ekki haft mikið samband við í gegnum árin, náði hún nú loksins að kynnast og þær urðu góðar vinkonur.

Þá var hún ávallt í góðu sambandi við systkini sín, sérstaklega Áslaugu systur sína og einnig allar systur Kristins, en við marga af fyrrverandi félögum Kristins missti hún allt samband. Þó að margir hverjir hefðu verið heimagangar hjá þeim þegar Kristinn var á lífi.

Árið 1996 fór Guðbjörg í heimsókn Vestur á Ísafjörð, en þá var verið að skíra langömmubarnið hennar, hjá Guðbjörgu dóttir Lindu.

Hún ætlaði að vera þar í viku og búa heima hjá Lindu dóttur sinni á meðan dvölinni stæði. En það vildi svo til að það er 50 ára afmæli Bolvíkingafélagsins um sama leiti og Áslaug systir hennar var komin af því tilefni að fara á ballið sem Bovíkingafélagið stóð fyrir. Áslaug biður Guðbjörgu að koma með sér á ball. Það þarf nú ekki að spyrja að því, en gamli góði fiðringurinn gerði vart við sig. Guðbjörg sem þá var 69 ára skellti sér vitanlega með. Þegar þær systur mæta á staðinn kemur til þeirra myndarlegur maður sem fyrst bíður Áslaugu upp í dans, síðan bíður hann Guðbjörgu upp. Eftir dansinn fer Guðbjörg út með honum til að fá sér ferskt loft, ( nema að það skildi hafa verið, til að fá sér eina synd ), nú Það er björt júlí nótt og þau ákveða að fara í göngutúr niður í fjöru. En staðurinn sem ballið var haldið var alveg við fjöruborðið.

Þessi herramaður heitir Sigurður, og var fimm árum eldri en Guðbjörg. Hann var ekkill og hafði alist upp í sömu götu og Guðbjörg í Bolungarvík.

Nú það teygist úr göngutúrnum. Sigurður þekkir allt umhverfið svo vel og þeim finnst gaman að spjalla. Mundi Guðbjörg þá eftir því að hafa talað við hann árinu áður, þegar hún var í heimsókn hjá mömmu sinni og þær mæðgur höfðu rekist á hann úti á götu. Hafði hann þá nýlega fest kaup á húsinu á Hóli. Sigurður mundi einnig eftir því og býður henni síðan með sér heim á Hól. Guðbjörgu fannst það mjög freistandi og þar sem hún gat gist í húsinu hjá mömmu sinni í Bolungarvík ef hún vildi þá ákveður hún að gera það frekar en að fara aftur á Ísafjörð til Lindu.

Guðbjörgu fannst yndislegt að koma inn á Hóli. Sigurður kveikti upp í arninum og bar fram osta og rauðvín. Rómantíkin lá í loftinu, það var svo gaman að spjalla um alla heima og geima, tíminn flaug áfram og það var orðið ansi framorðið þegar Guðbjörg fór heim til mömmu sinnar. En næsta morgun bauð Sigurður henni í bíltúr, þar sem þau skoðuðu saman æsku stöðvarnar og fóru líka í bíltúr til Flateyrar. Þá fór Sigurður einnig með henni í heimsókn til Lindu. Stóð nú til að Guðbjörg færi til Reykjavíkur næsta dag en hún framlengdi dvölinni fyrir vestan um viku, án þess að láta Sigurð vita af því. Þau höfðu skipst á símanúmerum og hann reyndi að hringja í hana til Reykjavíkur strax kvöldið eftir. Svo fréttir hann af því að hún sé ennþá í Bolungarvík.

Það næsta sem gerist er að Sigurður hefur upp á Guðbjörgu og býður henni með sér í siglingu út á Djúpið, vitanlega þáði Guðbjörg það boð og upp úr því urðu þau par. Eftir þessa 2 vikna dvöl fyrir vestan, kom Sigurður nokkrum sinnum í heimsókn suður. Hann átti 3 herbergja íbúð í Kópavogi sem hann notaði þá orðið aðeins á veturnar. Hann var lærður húsasmiður og tæknifræðingur, starfaði á bæjarskrifstofu Kópavogs í 27 ár en vann þar ekki lengur. En hann átti lítinn bát sem hann notaði til veiða á sumrin fyrir vestan. Margar ferðirnar fór Guðbjörg vestur þetta ár, en Jón Ásgeir seinni maður Línu Dalrósar lést um haustið 1996. Í nóvember 1997 skreppur Guðbjörg sem oft áður vestur. Mamma hennar Lína Dalrós var ákaflega ánægð með að hún skildi vera búin að kynnast manni þaðan og varð henni að orði að fyrst hún ætti kærasta fyrir vestan þá kæmi hún oftar í hemsókn. Þetta var það síðasta sem Lína Dalrós sagði við hana því að Lína Dalrós lést þann 14. Desember 1997. Var Guðbjörg þá stödd á Nýja Sjálandi ásamt Jóa syni sínum þar sem þau voru í heimsókn Hirti syni hennar og hans fjölskyldu. Sigurður kærasti beið hennar við heimkomuna til Íslands og stuttu seinna þá skella þau sér saman til Rio de Janeiro það var ofsalega skemmtileg ferð hjá þeim og mikið ævintýri.

Guðbjörg flutti að Rauðagerði 29, árið 1997, í litla snotra íbúð, sem er neðri hæð á húsi sem Anna dóttir hennar býr með sinni fjölskyldu.

Árið 2004 þann 1. Apríl lendir Guðbjörg í bílslysi, þar sem hún mjaðmagrindarbrotnar og hlýtur einhverjar innvortis blæðinar. Bílinn sem var að gerðinni Volkswagen Polo gereyðilagðist. En eftir góða endurhæfingu jafnar Guðbjörg sig hinsvegar mjög vel. Að eigin sögn brotnar hún svo “vel” að það var henni engin fyristaða að ganga í háum hælum nokkrum mánuðum eftir slysið.

Þann 12. September 2005 lést Steingrímur sonur Guðbjargar. En sá vandræðalegi atburður gerðist við kistulagninguna að komið var með vitlausa kistu í athöfnina og þar af leiðandi vitlaust lík. Heldur fannst Guðbjörgu Steingrímur hafa breyst við fráfallið, enda sá í kistunni hálfri öld eldri en Steingrímur. Sá er í kistunni var hét Sæmundur Jónsson og hafði dáið 101 árs gamall. Steingrímur heitinn hafði haft mikla kímnigáfu til að bera og fjölskyldan tók þennann atburð ekki nærri sér. Það var bara náð í réttann mann í réttri kistu og athöfnin var endurtekin fallega og eftirminnilega.

Guðbjörg og Sigurður eru búin að fara oft til Tenerife og Gand Canarie og einnig til Kýpur, Tyrklands, Portugal og Noregs. Guðbjörg segir að það hafi verið skemmtilegast í Río og bætir við að það sé nú sennilega af því að þau voru þá svo ung. Sigurður seldi fiskibátinn en keypti minni bát og á sumrin hafa þau marg oft siglt sér til skemmtunar um Djúpið, inn í eyðifirði, til Hesteyrar og alltaf heimsækja þau Skálavík, sem á sér fastan stað í hjarta Guðbjargar. Þau keyra um Vestfirðina, fara saman í berjamó og þegar þau eru á Hól, þá bakar Guðbjörg og stússast um heimilið. Sigurður getur ekki heldur verið aðgerðarlaus, hann býr til fallega muni úr tré á litlum rennibekk, sem hann síðan gefur og gleður.

Guðbjörg og Sigurður hafa verið saman í 16 ár. Nýverið átti hann 90 ára afmæli og Guðbjörg var þá hjá honum fyrir vestan, en Sigurður var fyrir því óláni að fótbrjóta sig á sjálfann afmælisdaginn. Það gerðist á Gofvellinum er hann rann til í grasinu. Hann var mjög heppinn að þetta var ekki bensín fóturinn, segir Guðbjörg af því hann getur ennþá keyrt.

---

Það eru núna um það bil 4 mánuðir frá því að við Guðbjörg hittumst fyrst á Skype og byrjuðum að skrásetja það sem hefur farið hér á undan. Á þeim tíma hefur Guðbjörg skroppið í viku til Parísar með dætrum sínum þeim Rúnu og Önnu. Þá er hún hefur hún farið á tölvunámskeið og skroppið í einn mánuð vestur. Hún fer reglulega í líkamsrækt með Dúu, hefur prófað línudans og er nú að spá í að fara með Dúu í magadans til Helgu Braga.

Þegar við höfum verið á Skype hefur verið mikill erill. Siggi kærasti, fjölskyldan og vinir að hringja í hana eða koma í heimsókn.

Hér er stiklað á stóru um líf Guðbjargar Jóhannsdóttur sem átti sér þann draum þegar hún var lítil stúlka að verða fín frú í Reykjavík. Ég hugsa að það sé óumdeilt að vissulega hafi henni tekist það og gott betur.

Skrifað í júní 2012

Dagný Emma Magnúsdóttir